Blog 2
1 Mei 2016

Terwijl ik half in mijn strandstoel lag onder mijn parasol keek ik voor mij uit. De zee, de eilandjes verderop. De warmte en het zachte briesje, heerlijk. Rust. Hierom hield ik zo van dit strand. Het strand in Leblon (Post 11 & Post 12) is gewoon rustig. Niet de gekkigheid en het lawaai dat je hebt op Copacabana of Ipanema. Daar zitten namelijk alle jonge “hippe” mensen, de toeristen en daardoor de prostitué’s en criminelen. Met andere woorden; “rumoer”.

poifg2

Aangezien ik nog niet had gegeten hield ik de doggy bag tevoorschijn van gisteren. Warm eten om 10:00 uur ’s ochtends. “Welja het is beter dan niks natuurlijk” ging er door mijn hoofd. En zo was het. Tenminste, het was niet echt warm meer. Ik had geen magnetron of oven om het in op te warmen dus ik at warme “leftovers” altijd koud. Welja er was wel een magnetron en een oven in het appartement waarin ik een kamer huurde maar als je zou weten hoe beiden eruit zagen (die hele keuken trouwens) dan begreep je wel waarom ik die niet gebruikte. Terwijl ik at genoot ik van het uitzicht voor me.

Er liep een vrouw +/- eind 20 naar het water met haar baby in aan haar armen. De zee was rustig vandaag, dus ze liep de zee in tot haar knieën. Spelend en lachend met haar baby terwijl ze haar ruggetje en hoofdje met wat water nat maakte. Maar niet zomaar, nee, op een manier die zo “lief” was. Alsof haar handen van fluweel waren en ze haar baby zo zachtjes mogelijk wilde nat maken. Mooi, vond ik het. Mooi hoe ze naar haar kindje keek. Mooi, hoe verliefd haar ogen stonden, anders dan verliefdheid naar een man – of vrouw – viel me op. Mooi, hoe zelfs ik – een paar meter verderop – kon zien en vooral voelen dat dit liefde was. Onvoorwaardelijke liefde. Liefde die nooit over zou gaan. Dit was als een leeuw die over haar jong waakt en niks of niemand tussen haar en haar zuigeling in laat komen. Dit was een moeder.

“Ik mis een moeder” waren de woorden die ik zachtjes hardop zei terwijl ik de tranen uit mijn ogen wreef onder mijn grote donkere zonnebril vandaan. Ik bedoel ik kon hier natuurlijk niet een potje gaan zitten janken op het strand. Maar toen realiseerde ik me pas wat ik precies had gezegd en wat hieraan niet klopte. Ik mis een moeder. Terwijl het moest zijn; ik mis mijn moeder. Eventjes was ik erdoor verstijfd en ook best geschrokken. Ik had er namelijk nooit op deze manier bij stil gestaan en deze realisatie maakte me nog verdrietiger dan dat ik van binnen al was. Ik miste een moeder, niet mijn moeder maar een moeder. Ik had nooit het gevoel gehad dat mijn moeder was als een moeder moest zijn en dus kon ik haar ook niet missen in die zin. In de zin van onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen. Onvoorwaardelijk liefde heb ik nooit van mijn moeder gehad en vertrouwen heeft mijn moeder mij nooit gegeven dus deed ik haar ook niet. En deze twee dingen waren precies wat ik miste en zo hard nodig had. Niet alleen nu, maar eigenlijk al 23 jaar lang. Ze hield vast van me, op haar eigen manier. Maar die manier was niet de juiste, niet zoals het hoort en ik had er niks aan. Er was geen diepgang, geen eerlijkheid en vanaf het moment dat mijn ouders waren gescheiden en zij opnieuw trouwde met haar 3e man stond hij op de eerste eerste plaats. Ik vroeg haar weleens; als David en ik allebei aan de top van de berg hangen en jij kan één iemand redden, wie zou dat dan zijn? Waarop ze altijd zei “doe even normaal”, als ze uberhoupt al iets zei. Soms liep ze gewoon weg. Maar ze hoefde niks te zeggen. Ik wist het antwoord allang.

Ik had dus ook een oppervlakkige relatie met haar. Want ja, wat je geeft is wat je krijgt.
Ik kan het dan wel teruggeven; diepgang, eerlijkheid etc. maar wat had ik daaraan? Ik kreeg het namelijk toch niet terug. Er zijn momenten geweest dat ik dit overigens wel heb gedaan. En vervolgens dus niks terug kreeg. En dat voelde als een enorme afwijzing. En afwijzing maakt onzeker, in mijn geval al helemaal. Daarbij denk ik dat er maar een bepaalde hoeveelheid afwijzing is die een mens kan verdragen totdat het besluit datgene dat hem of haar die afwijzing geeft niet meer te doen. Zelfbescherming. Ja, dat is het woord daarvoor.

Terwijl de moeder en haar baby werden de zee uit liepen at is rustig verder. Denkend aan waar ik zojuist aan had gedacht. Een beetje verdrietig, maar ook blij. Blij omdat dit soort dingen mij blij maken, blij omdat ik zojuist weer eens heb mogen genieten van een mooi geluksmomentje – ook al had dat niets met mij persoonlijk te maken -. Blij om te zien dat het ook anders kan dan hoe het bij mij ging. “Hoop”. In één woord, hoop.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s