You are what you eat, Pig. Part II/II. (NL)

gfeBlog 4 (vervolg blog 3)
2 Mei 2016

De luxe en de geur van het nieuwe leer brachten me terug naar Nederland, wat had ik dit gemist zeg. Hier in Rio (zelfs hier in Leblon wat het “high class” gedeelte van Rio is) zijn dit soort auto’s zeldzaam tot niet te zien. Het meest luxe wat je hier vindt is een Rangerover. Dit komt omdat 1; de belasting over auto’s belachelijk hoog is 2; de belasting over alles wat geïmporteerd wordt belachelijk hoog is 3; de kans heel groot is dat je wordt overvallen als je in zo’n auto rijdt. Maar wat ik minder prettig vond was zijn rijgedrag. De man reed ten eerste veel te hard en met veel te veel geluid en ten tweede reed hij helemaal om. We zijn gewoon serieus van Leblon naar het begin van Copacabana gereden om vervolgens weer opnieuw via de boulevard aan het strand (maar dan aan de andere kant) terug te keren. “Show” dit was allemaal show. Echt om ziek van te worden gewoon. Hij wist natuurlijk dat hij de aandacht had van iedereen. Daarom besloot ik er dus ook vooral niks over te zeggen. Zo van; “wat gaan we hard zeg, haha” Pfff, echt niet. Ben geen aandachtsgeil groupie ofzo, doei. Had nu al genoeg van hem. Ook de manier hoe die naar me keek, hij kleed me basically uit met zijn ogen. Ja, hij was natuurlijk gewend dat hij alles en iedereen kon krijgen met zijn centjes en zijn naam. Was die bij mij dus even goed aan het verkeerde adres. Patser. Eenmaal aangekomen reed de Valet parking zijn auto weg. “Doe je voorzichtig” grapte Stefano naar hem met een vette knipoog. “Oh God, dit wordt een lange avond” dacht ik bij mezelf.

Oké, we zitten. Ik mocht hem dan wel vreselijk vinden, hij had wel smaak qua eten. Dit was een van mijn favoriete restaurants hier. Een schattig klein Frans restaurant met een bourgondisch interieur, goed eten, goede wijn en een hele dure menu kaart niet te vergeten. Ik wist natuurlijk allang wat ik wilde want ik kwam daar wel vaker en autistisch als ik ben (niet letterlijk bedoeld, of wel(?) soms weet ik het zelf ook even niet meer) houd ik niet van verandering. Ik koos de steak tartaar, de tournedos met roquefort saus en mijn lievelings toetje; “profiteroles praliné” met andere woorden; ijs met daaroverheen warme nutella gegoten. Hmmm het water loop er weer van in mijn mond. Hij koos vervolgens precies hetzelfde. Hij zei dat als ik zó enthousiast kon zijn over eten het wel erg goed moest zijn. Alleen zijn voorgerecht was anders; een of ander Frans gerecht met varkensvlees.

Terwijl de rode wijn werd ingeschonken door de garcon merkte ik dat zijn ogen mij wéér aan het uitkleden waren. En daar bleef het niet bij, dit keer pakte de man ook nog eens mijn hand vast. What the fuck?! Ben jij wel lekker bij je hoofd gladjanus?! Dacht ik bij mezelf. Maar dat liet ik natuurlijk niet zien, niet voordat ik gegeten had natuurlijk. Dus heel snel trok ik mijn hand weg – met een enigszins ongemakkelijk lachje – en sloeg ik een pluk haar achter mijn oor. Waarna ik mijn handen vervolgens onder de tafel zou houden. Hij vertelde me over zijn werk, zijn familie en zijn auto. Hij ratelde maar door en door. Op een gegeven moment kapte ik hem midden in het gesprek af; “So, what is your favorite book?” vroeg ik hem. “My favorite book?” “Ehm, I don’t know, I don’t have much time to read with my work you know” antwoordde hij. “But tell me, how come a beautiful girl like is single?” vroeg hij vervolgens. “Well, I guess I’m hard to handle” antwoordde ik half sarcastisch half verveeld. “Well, I like the wild ones” antwoordde hij terwijl hij me weer met een geile blik aankeek terwijl hij een slok wijn nam. Ik kotste figuurlijk in mijn mond.

Finally, het eten was er. Terwijl hij door en door ratelde concentreerde ik mij vooral op het eten en keek ik hem glimlachend aan maar luisterde ik niet. Na ongeveer anderhalf uur aan het woord te zijn geweest en het gesprek steeds in een seks gerelateerde richting te willen duwen (wat ik overigens steeds abrupt afkapte natuurlijk) moest hij naar het toilet. Ik dacht nog; zal ik nu gewoon weg gaan? Nee, hij wist waar ik woonde ik was bang dat hij me zou komen opzoeken om verhaal te halen. Dit soort Braziliaanse macho mannetjes zijn geen afwijzing gewend. Wel gebaarde ik naar de ober om de rekening te brengen. Bij terugkomst van het toilet betaalde hij en terwijl hij zijn kaarten terug stopte in zijn – met groene briefjes van 100 reals – overvolle portemonnee (die hij maar al te graag overduidelijk liet zien) zei hij; “So, what’s next? Your place or my place? I would like to discover this wild Dutch side of yours” met wéér die geile blik in zijn ogen. “Ehm, I’m sorry?!” vroeg ik half gechoqueerd half beledigd. Had deze idioot dan echt niet door dat ik totaal niet geinteresseerd was in hem of wat?!

Ik had het eigenlijk gewoon gehad en voordat ik het door had kwam het; “woorden-kots”. “Now you listen to me you arrogant prick, first of all I never said I was wild I said I was difficult. And second, I am going home and I am going home alone. And I prefer it if you never contact me again”. Hij keek me aan alsof hij een spook had gezien, dit was hij natuurlijk niet gewend. En al helemaal niet om en plein public vernederd te worden. “Are you serieus? I take you out for dinner and this is how you behave?” zij hij met een boos klinkende stem. “Am I serious? Are you fucking serious? Does every girl you take out for dinner sleep with you? Maybe that’s why your in your thirty’s and still single, you shameless pig!” De obers, de manager, de gasten, iedereen keek ons met open mond aan. Ik voelde dat ik begon te blozen. Mijn hartslag was snel, ik was zo boos. Wie dacht hij wel niet dat hij was?

Terwijl ik opstond om weg te gaan zei de man die naast ons zat te eten met zijn dochter(?) “Good for you. You are right!” en gaf hij me een knipoog, niet zo eentje als Stefano de Valet parking gaf maar eentje die een soort van vaderlijke liefde uitstraalt. “And you, shame on you! You are a bad representation of Brazilian men” zei hij tegen Stefano terwijl hij met een corrigerende vinger en een boos gezicht naar hem wees. Ook knipoogde de manager naar me die bezig was twee tafeltjes verder de wijn in te schenken. “Pfoe, dat is fijn. Dan kan ik hier tenminste nog terug komen” dacht ik bij mezelf.

En zo liepen ik, mijn doggybag, mijn blozende wangen én mijn rechte rug het restaurant uit. En Stefano? Dat weet ik niet, ik heb niet meer achterom gekeken. Wel hoorde ik na een paar minuten een auto heel hard optrekken en heel hard wegrijden. Hij zal vast niet hebben geweten hoe snel die weg moest komen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s