Allebei hetzelfde, maar niet gelijk. Part I/II. (NL)

Blog 5
3 Mei 2016

Daar zaten we dan, Sander en ik. Sander was piloot bij de KLM. Ik had hem ontmoet via Tinder. Sander is stiekem een beetje verliefd op mij volgens mij. Hij is knap, dikke bos donkerbruin haar, grote bruine ogen, maar helaas is het niet wederzijds. Zou wel meteen de oplossing voor al mijn problemen zijn. Een goed hart (in de zin van; een goed persoon), goed gevulde bankrekening, goede genen. Is het erg dat ik dat zeg? Nee, ik denk het niet. Het zou erg zijn als ik hem om deze redenen zou gebruiken en dat deed ik niet, ik was heel duidelijk. Bij de KLM kan je een aantal keer per jaar een vlucht aanvragen en hij had er al een aantal in korte tijd aangevraagd naar Rio de Janeiro om mij te zien. Super lief. Hij en de crew van KLM verblijven altijd in het Royal Tulip hotel in Sao Conrado. Dat ligt tussen Leblon en Barra da Tijuca. Ongeveer 10 minuten van mij af (Leblon) met de auto. 

We waren heerlijk aan het eten in een heel romantisch restaurant in Santa Theresa; “Aprazivel”

apr3

Thé place to be voor tortelduifjes of als je gewoon een onvergetelijke avond wilt hebben. Het prachtige uitzicht vanuit de berg is magical at night. En de tafels in de boomhutten geven het gevoel alsof je in een resort in Bali bent. Ook het eten is goed, Braziliaanse keuken.Al vind ik de toetjes tegen vallen. Ik drink zelf niet echt koffie, maar volgens Sander was die ook niet echt goed. Vreemd eigenlijk, ik hoor wel vaker dat de koffie hier in Brazilië niet goed is en van een land waar de koffiebonen vandaan komen zou je toch anders verwachten. Blijkbaar wordt alles geëxporteerd en houden ze voor verkoop in eigen land dus niks meer over. En wil je dan toch een goede kop koffie dan betaal je dus blijkbaar meteen de hoofdprijs. Stom. 

Na een heerlijke maaltijd en een iets minder lekker toetje besloten we nog een drankje te drinken bij Praia SKOL 360°, een strandtent aan de boulevard van Copacabana waar ze ’s avonds live muziek spelen. De taxi dienst van het hotel bracht ons erheen. Het was dezelfde man die me de laatste keer reed toen ik een beetje te diep in het glaasje had gekeken en de gehele rit liedjes van Kobi Peretz aan het zingen was. Kobi Peretz is een Israëlische zanger en aangezien ik half Israëlisch ben (mijn moeders moeder is Israëlisch en mijn moeders vader is Braziliaans, weliswaar afstammeling van Portugal) en hij mijn favoriete Israëlische zanger is kan ik mezelf nou eenmaal niet helpen soms. Maar dit keer had ik niets gedronken dus bleef ik rustig. Was hij waarschijnlijk ook wel bij mee want de vorige keer was hij bloed chagrijnig. 

Eenmaal aangekomen bij de strandtent was het bomvol,”yes!” zei ik enthousiast. “Wat?” vroeg Sander lachend. “Deze zangeres is echt top, ik ken haar nog van de vorige keer” antwoordde ik. Een medewerker begeleidde ons naar een tafeltje dat net vrij was gekomen, ongeveer 5 tafeltjes bij de zangeres vandaan. “Een Skol biertje dan maar hé” grapje Sander. “Haha, echt hé. Doe mij maar een caipirinha met wodka” antwoordde ik terug. “Nu alleen nog hopen dat iemand ons ziet” grapte ik terwijl ik mijn arm in de lucht hield om de bestelling op te laten nemen. Dat is namelijk ook weer zoiets stoms hier; service in restaurants en bars etc. Desondanks het feit dat ze altijd en overal hier in Brazilië met 3 keer zoveel man staan als in Nederland, krijgen ze het toch voor elkaar om een shit service te leveren. Of ze praten met elkaar, of ze doen alsof ze je niet zien, of ze zitten op hun telefoon(!). Zelfs in de supermarkt achter de kassa(!). Maar dat is echt iets dat je moet accepteren als je hier langere tijd wilt blijven zonder elke dag gefrustreerd en/of agressief te worden, want geloof me, dat wordt je anders echt. Hé, eindelijk, er kwam iemand aan.

Onze drankjes waren er en Sander en ik genoten van de muziek. “Oh! Oh! Dit is mijn lievelings!” zei ik half schreeuwend en klappend in mijn handen met een grote enthousiaste smile op mijn gezicht. ze zong het hele fijne lied; “Sorri, Sou Rei” van Natiruts (Braziliaanse band)

“Ja, nu! Nu komt het!” zei ik terwijl ik al kippenvel op mijn armen kreeg. 

(Refrein)

Quando você se foi
Choreeei, Choreeei, Choreeeei
Agora que voltou
Sorri, Sorri, Sou Rei

Prachtig vond ik het, werkelijk iedereen die dit lied kende (en dat was ongeveer 95%), zelfs de mensen die op de boulevard langsliepen, zongen uit volle borst én met die “Braziliaanse sense of feeling” mee. Jongeren, volwassenen, kinderen, opa’s en oma’s. Rijk, arm. Iedereen. Niemand was gelijk en iedereen was hetzelfde. En niemand was hetzelfde en iedereen was gelijk.

Prachtig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s