​A belly is a belly, and a belly is not cute. Only if you’re pregnant, than it’s an excuse.

“Oké, ik heb alles” dacht ik. Onderweg naar de kassa’s hoopte ik dat het dit keer niet zo hectisch zou zijn. But who was I kidding? And again, ja hoor, dat wordt weer +/- 20 minuten in de rij staan terwijl de caissières op hun gemak en zonder schaamte op hun telefoon zaten, aan het praten waren met anderen en gewoon totaal ongeïnteresseerd hun werk deden. Niet dat ik het ze kwalijk neem trouwens, met een minimum salaris van rond de 1000 reaal (250 euro) per maand zou ik het ook allemaal niet zo serieus nemen denk ik. Gaat ook nergens over dat bedrag, maar dat is een ander verhaal.

Na 10 minuten wachten achter een vrouw die al haar relatie problemen nogal luidruchtig via WhatsApp voice berichten met haar vriendin(?) deelde deden mijn oren onderrand een beetje pijn. Mijn Portugees is niet perfect maar volgens mij had ze het over “zijn ballen afhakken” en “het haar afknippen van de hoer waarmee hij was vreemdgegaan” Dat is ook weer iets typisch Braziliaans en totaal niet-Nederlands; voice berichten versturen via WhatsApp. En ook echt over de meest persoonlijke en gênantste dingen. Ik heb in de tijd dat ik hier ben al zoveel mensen heel persoonlijk leren kennen, zonder dat ik ze uberhoupt kende, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik kan me toch echt niet voorstellen dat ik in de rij bij de Albert Heijn dit soort gesprekken te horen krijg en ook echt op een harde toon zodat iedereen het kan horen. En als dat wel zou gebeuren dan zou iedereen daarvan opkijken en misschien de persoon in kwestie zelfs filmen om het vervolgens op YouTube te zetten. Nee, hier in Brazilië niet, hier is dit gewoon.

Aangezien er geen voortgang in kwam besloot ik een andere rij op te zoeken, jammer genoeg waren ze allemaal even lang. Wat me ook irriteerde is dat alle caissières hier alle boodschappen ook inpakken samen met een speciale “boodschappen inpakker”. Ik bedoel van, oké. Dit hebben we in Nederland ook absoluut niet, iedereen pakt lekker gewoon zijn eigen boodschappen in. Gaat ook veel sneller. En ze doen dan alles ook nog eens in 2 plastic tasjes in plaats van 1 plastic tasje, wat betekend dat ze om elk plastic tasje een ander plastic tasje heen doen. En ze vullen de plastic tasjes niet vol dus wat in Nederland in 1 grote Albert Heijn tas gaat, gaat hier in 10 kleine plastic tasjes, maar dan dus eigenlijk 20 kleine plastic tasjes. Volg je het nog? Ja, nee, ik dus ook niet. Dit bedoel ik dus. Onnodige tijdsverspilling.

Ik besloot uiteindelijk in de “caixa preferencial” te gaan staan. Ik had eerst heus de “snelle” kassa’s geprobeerd, maar daar zat ook totaal geen voortgang in. De “caixa prefencial” is bedoeld voor ouderen, zwangeren, invaliden en/of mensen met een baby bij zich. Ik wist dat het niet netjes was maar ik deed het toch, ik had er gewoon geen energie meer voor. Ik was ongesteld, ik had buikpijn en ik moest nodig plassen.

Placa-adesiva-Atendimento-Preferencial

Ik schoof dus achter de rij aan (die twee keer zo kort was als alle anderen) met mijn mandje. Ik bedacht dat als iemand zou zeggen dat ik in de verkeerde rij rond, ik zou gebaren dat ik zwanger was. Ik wist niet precies hoe ik dat in het Portugees moest zeggen, maar het gebaar “dikke buik” moest iedereen toch wel snappen leek me.

En ja hoor, de mevrouw, achter de meneer die achter mij stond, vroeg mij (in het Portugees) waarom ik in deze rij stond. Dus ik gebaarde; “dikke buik”. De mevrouw van rond de 60+ in haar roze gym pakje van Nike keek me vragend en verward aan. “Jij bent niet zwanger!” riep ze boos en zwaaiend met haar vingertje naar mij. Ik begreep wat ze zei dus ik zei; “sorry, I don’t speak Portuguese” waarna zij zei; “You are not pregnant, you can not be in this line!”. Wat zullen we nou krijgen? Gaat deze oma mij nu serieus vertellen dat ik sta te liegen? Oké, ja, ik loog ook. Maar, even serieus; wat als ik écht zwanger was en ik gewoon een van die vrouwen was die maar een heel klein buikje kregen? Dan wordt je toch helemaal gek als je dit gezeik krijgt elke keer als je in de supermarkt wilt afrekenen? De brutaliteit zeg! Ondanks het feit dat ik wist dat ze gelijk had kon ik haar gewoon geen gelijk geven, ze was gewoon zo, zo, zo arrogant. In haar fel roze Nike pakje, opgespoten gezicht en Louis Vuitton Neverfull shopper. Nee, ik weet niet precies wat het was maar ik ging niet gebukt voor haar. “Are you fucking serious? Do you need to see the doctors report? Some people don’t get a big belly when they are pregnant, you stupid old woman!” zei (schreeuwde) ik terug. En ja, daar was het weer, “woorden-kots”. En nu waren de poppen aan het dansen want nu begon iedereen zich ermee te bemoeien. De man achter mij nam het op voor oma Barbie, de man voor mij nam het op voor mij. De man daarvoor vroeg me “waarom ik maandverband nodig had als ik zwanger was”, wijzend naar de maandverband in mijn mandje (heel scherp trouwens) Waarop ik (met een enigszins blozend hoofd) heel snel antwoordde dat de maandverband niet voor mij was maar voor mijn zus. Waarop oma Barbie weer schreeuwde dat ik een leugenaar was en dat “Europeanen altijd maar denken dat ze met alles weg kunnen komen in Brazilië”. Waarop de caissière hevig knikte en waarop ik weer antwoordde dat ik niet Europeaans was maar Israëlisch. Waarop oma Barbie mij weer een leugenaar noemde, waarop ik haar in het Israëlisch begon uit te schelden. Waarop zij (en alle anderen) stil werd(en). Waarop ik eindelijk aan de beurt was bij de kassa. Pfff eindelijk, ik heb het overleefd dacht ik. Maar dat had ik fout gedacht; oma Barbie zei namelijk tegen mij; “You are not pregnant, but you are fat”. Met zo’n gezicht van; “Bitch, dan heb ik toch nog het laatste woord”. “And you can visit your plastic surgeon as many times as you want, you will never become pretty again because your face looks like the ass of my cat” zei ik vervolgens. Ik heb trouwens geen kat, maarja ik moest toch wat. De vrouw keek me gechoqueerd aan en begon vervolgens over mij te klagen bij “team oma Barbie”. Ik rekende af, bedankte de caissière (voor wat precies weet ik eigenlijk niet, ze was tenslotte “team oma Barbie”) en liep naar de uitgang met een enigszins blozend hoofd. Dit kon ik voelen, mijn wangen voelde namelijk warm (heet) aan.

Terwijl ik terug naar mijn appartement liep dacht ik aan iets van vroeger; een liedje. Een liedje dat mijn moeder altijd zong wanneer ik zei dat ik naar de MC Donalds of iets dergelijks wilde.

A belly is a belly, and a belly is not cute. Only if you’re pregnant, than it’s an excuse“.

Het is een wonder dat ik geen eetprobleem heb ontwikkeld. Ik kreeg een lach op mijn gezicht, niet omdat dit liedje zo grappig was maar omdat ik me iets anders herinnerde; het was groep 3/4, ik moest een jaar of 7/8 geweest zijn. Ik was met vriendinnetjes aan het spelen op het schoolplein in de pauze en toen kwam Nathalie (een klasgenootje) aangelopen. Ik weet nog precies hoe ze eruit zag; een schattig, iets te dik meisje, donkerbruin haar en altijd een rood diadeempje in, zoals Sneeuwwitje. Ze vroeg of ze met ons mee mocht spelen, waarop ik antwoordde “nee”. Waarop zij vroeg; “Waarom niet?” Waarom ik antwoordde dat ze dik was, gevolgd door, ja je raadt het al; “A belly is a belly, and a belly is not cute. Only if you’re pregnant, than it’s an excuse“. Nathalie rende huilend weg, waarna de juf mij vroeg waarom ik had gezegd wat ik had gezegd en wie mij dit liedje had geleerd. “Mamma” antwoordde ik.

Binnen 30 minuten zat mijn moeder op het kantoor van de school directie.

Mijn moeder heeft het liedje daarna nog wel eens gezongen als ik weer eens trek had in iets ongezonds of niet wilde gaan sporten of iets dergelijks, maar ik heb het nooit meer herhaald.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s