Het was koud. 22 graden en geen zon. Hier is dat koud. Ik realiseerde me dat ik nu écht geïntegreerd was hier in Brazilië. 22 graden zonder zon zou in Nederland gewoon “lekker” weer zijn. Wat was ik dus aan het zeuren? Ik besloot met Noah (mijn date van gisteren) naar de bioscoop te gaan. Eerst wat eten en daarna naar de film. We besloten naar de bioscoop in de Leblon shopping mall te gaan; “Shopping Leblon”. Waar de “rich and famous” van Rio de Janeiro zich graag lieten zien met hun in Europa en Verenigde Staten gekochte kleding, Louis Vuitton tassen (de vrouwen dan), grote zonnebrillen op en net-van-de-kapper-afkomstig geföhnde haar.  Ja, dat dus. Ik vind het desondanks een leuke plek op heen te gaan. In Maastricht (en overigens ook de rest van Nederland) hebben we dit soort shopping malls niet, alles is gewoon buiten op straat. Desondanks doet het me wel altijd denken alsof ik in Europa of de Verenigde Staten ben, want 99% van de mensen die er namelijk rondlopen is blank. Maar dan wordt ik meteen weer uit dat idee geholpen, want de overige 1% die donker is, is aan het werk. Aan het werk als beveiliger, schoonmaker of winkelpersoneel. Dit is zó niet het geval in Nederland en ik kan er maar niet aan wennen. Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat ik dat moet doen willen, want dit is toch gewoon niet normaal?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We aten wat bij Ráscal, een buffet restaurant op de 4e verdieping. Wel een chique buffet restaurant trouwens want alle andere buffetten hier geven me acute diarree. Nee, dat is niet fijn kan ik je vertellen. Vooral als je weet dat je het niet gaat redden tot aan je eigen appartement dus het toilet in het restaurant moet gebruiken. Jullie begrijpen zelf vast wel waarom.

 

Ik hoopte dat ik Felipe niet zou zien, Felipe is een partner van Shopping Leblon. Met andere woorden; zijn vader en oom hebben Shopping Leblon opgericht (samen met shopping center Rio Design, shopping center Fashion Mall en nog wat shopping centers in Barra da Tijuca) en hij zit daardoor ook in het bestuur. Ik ben 2 weken geleden met hem op date geweest en dat was een “disaster”, but that’s a different story. Maar hij liep hier dus altijd rond, tot mijn grote angst.

Na de lunch (en Felipe gelukkig niet gezien te hebben) liepen we naar de bioscoop toe, die ook op de 4e verdieping was en kochten we popcorn en “Matte Leão”, een Braziliaanse Ice Tea die hier immens populair is. We gingen naar; “The Huntsman: Winter’s War”. 

Toen we eenmaal zaten bedacht ik me dat we niet hadden gechecked of deze versie de gesynchroniseerde of de originele Engelse versie zou zijn. Mijn date kwam uit Londen en sprak en verstond wel Portugees aangezien hij een expat is en hier al een jaar woont. Maar mijn Portugees echt niet goed genoeg om een gehele film te kijken in het Portugees zonder Nederlandse of Engelse ondertiteling.

Haha, mijn lievelings liedje kwam weer;

Voor elke film laat de Kinoplex bioscoop dit zien, een soort van “pre-flight safety demonstration” maar dan voor de bioscoop met alle regels etc. Ondanks dat ik niet alles begrijp swing ik toch altijd een soort van mee als ik dit zie. De Pathé bioscoop in Nederland heeft dit niet, haha. “Fuck, it”s cold” zei Noah. “I know, I brought two blankets, you want one?” antwoordde ik. “You brought a blanket?” vroeg hij lachend en verbaasd. “Haha, yes. Otherwise I wont’t be able to watch a movie here they always put the airconditioning way too high“. En zo gaf ik hem mijn blauwe KLM dekentje. “You’re not only pretty Emilia, you’re a genius too!” zei hij iets té enthousiast want de vrouw voor hem keek erg boos en geïrriteerd achterom. “Moet je ook een dekentje schat?” vroeg ik haar extra hard en spottend in het Nederlands. Ze keek me boos en vragend aan en maakte vervolgens een “wees stil” teken. Wel, hoe zei het deed zat het er meer uit als een “houd-je-bek teken” gelukkig konden Noah en ik er hard om lachen, haha.

Fuck! The movie is in Portuguese! No! Putain de merde! (dit Franse scheldwoord had ik geleerd van mijn Franse date waarmee ik die ochtend had ontbeten)” zei ik (ook weer iets té hard). Dezelfde vrouw die voor Noah zat keek weer achterom, maar dit keer keek ze niet boos, dit keer had ze zo’n vies lachje op haar gezicht. Zo eentje van; “haha. lekker voor je”. I guess it’s true what they say; wie het laatste lacht, lacht het best. 

Bitch.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s